Rozdzielcie postprocesor od programu CAM i konsultacji procesu
Postprocesor przekształca wynik programu CAM w kod NC dla uzgodnionej konfiguracji maszyny i sterowania. Nie jest nazwą dla całego programu CAM, planu procesu ani konsultacji dotyczącej doboru narzędzia, mocowania lub kolejności operacji. Jeżeli pytanie dotyczy tego, jak zbudować lub zmienić samą drogę produkcji, pozostaje ono w obszarze projektowania i optymalizacji procesów. CAM przygotowuje geometrię ścieżek i strategię programu. CAPP służy uporządkowaniu planu procesu i informacji między przygotowaniem a produkcją. Postprocesor oraz kod NC należą do obszaru oprogramowania produkcji cyfrowej, podobnie jak symulacja. Te rozróżnienia nie zastępują sprawdzenia na maszynie, ale pomagają nazwać, którego elementu dotyczy brief.
Opiszcie maszynę i sterowanie, które wykonają kod
Podajcie model maszyny, typ sterowania, liczbę osi oraz informacje o kinematyce istotne dla danej operacji. Warto wskazać, czy kod będzie wykonywany na frezarce, tokarce, centrum wielozadaniowym czy innym stanowisku oraz jak wygląda aktualna konfiguracja. Jeżeli istotne są obroty osi, pozycje narzędzi, zmiana narzędzia lub sondowanie, trzeba opisać ich rolę w tej konkretnej pracy, a nie zakładać ich działania na podstawie nazwy maszyny. Przydatne są również dane o sposobie mocowania narzędzi i przedmiotów, o ile wpływają na przebieg programu. Systemy mocowania narzędzi dotyczą połączenia narzędzia ze wrzecionem lub rewolwerem. Systemy mocowania przedmiotów dotyczą ustalenia, podparcia i zacisku detalu. W briefie do postprocesora nie należy mieszać tych grup, lecz wskazać ich znaczenie dla układu operacji i dostępności narzędzia.
Pokażcie, co ma wyjść z CAM
Zapiszcie, z jakiego środowiska CAM pochodzi program i jakie operacje ma obejmować. Opis powinien wskazywać używane układy współrzędnych, wymagane ruchy obrotowe, zmiany narzędzi, cykle lub sondowanie tylko wtedy, gdy są potrzebne dla rzeczywistego wyniku. Pomocny może być przykładowy program, fragment kodu albo opis oczekiwanego zapisu, ale taki materiał nie jest samodzielną specyfikacją postprocesora. Warto dodać, które elementy obecnego wyjścia wymagają sprawdzenia: nazewnictwo narzędzi, kolejność bloków, układ baz, ruchy maszyny lub sposób wywołania cyklu. Nie należy z góry deklarować, że problem leży w postprocesorze. Różnica może wynikać z danych CAM, konfiguracji maszyny, ustawienia sterowania albo z niepełnego opisu operacji. Brief ma wskazać obserwację i warunki, w których występuje.
Ustalcie ścieżkę weryfikacji przed użyciem kodu
Kolejny krok powinien opisywać, jak wynik zostanie sprawdzony przed użyciem na maszynie. Może to być przegląd programu lub symulacja, a następnie uzgodniona próba na obrabiarce w rzeczywistej konfiguracji. Jeżeli materiał nie pozwala jeszcze określić ścieżki, właściwym wynikiem jest wskazanie brakujących danych, a nie obietnica gotowego kodu. Po próbie warto zapisać, co zostało potwierdzone oraz czego nie udało się ocenić. Dzięki temu kolejna decyzja dotyczy konkretnego elementu: CAM, postprocesora, konfiguracji maszyny, sterowania albo procesu. Materiał do dalszego uporządkowania i doboru można przekazać przez Wejście TIZ B2B.
Czego brief do postprocesora nie zastępuje
Brief nie jest gotowym programem NC, kompletną symulacją ani zatwierdzeniem produkcji. Nie rozstrzyga też automatycznie problemu narzędzia skrawającego, systemu mocowania narzędzi, systemu mocowania przedmiotów lub strategii procesu. Te elementy mogą być istotne w tej samej operacji, lecz wymagają odrębnego opisu i sprawdzenia. Uczciwa flaga braku danych albo kontrolowana próba są lepszym wynikiem niż przypisanie przyczyny bez danych z maszyny.